In een wisselend decor

Het gedicht Bos van Van Deel is een natuurbeschrijving, waarbij de buitenwereld wordt geobserveerd. Daarbij is de vraag wat die buitenwereld is, zonder de eigen observatie. Je bent een toeschouwer van het landschap waar je doorheen gaat.

Dit wisselend decor doet me denken aan another mind van Berkeley uit mijn vorige blog: http://hergens.net/how-charming-is-divine-philosophy

Bos
Zolang ik stil sta, is er niets
dat van dit bos iets anders maakt.
De bomen staan er of ze liggen
al bedekt door eigen blad. Als ik
er niet was, zou alles zo blijven,
met eeuwige morgenglans op kruinen,
licht dat zich aan zichzelf ontsteekt.
Maar ik ga door en waar niets brak
of achter werd gelaten, kraken nu
takken, in een wisselend decor.

T. Van Deel

Zie ook:
“De waarneming beweegt mee met de beschouwer. De ruimte is oneindig en de waarneming is beperkt. Van Gogh schrijft: ‘uren en uren (…) dat er eigenlijk niets is als die aarde – oneindig’ en ‘al is ’t nog zo groot op zichzelf, men weet slechts dat er is grond en lucht.’.”
Ongeziene landschap, Slechts grond en lucht: http://hergens.net/slechts-grond-en-lucht-2/

Zie ook:
“(…) als de momentopnamen van een veranderlijk landschap en een wisselende perceptie van dat landschap.”
Slechts grond en lucht, artist in residence Vincent van Gogh: http://hergens.net/slechts-grond-en-lucht-expositie/

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *