web analytics

Land Art in het stadspark

Onderweg wandelend naar mijn atelier zag ik in het stadspark onbedoelde Land Art. Het was een tijdelijke installatie van stenen die me deed denken aan Spiral Jetty van Robert Smithson.

Smithson maakte in 1970 een spiraalvormige weg van aarde en zwart basalten stenen in het Great Salt Lake in Utah. De tijdelijke compositie in het park bestond ook uit stenen, die in de vorm van cirkelpunten klaar lagen voor een nieuwe bestrating.

Sculpture: Robert Smithson 1938-1973
Image:Soren.harward at en.wikipedia,

In Nederland zijn er op meerdere locaties vormen van Land Art te zien. Waaronder Broken Circle / Spiral Hill van Robert Smithson in Drenthe. En Wassende Maan van Paul de Kort in de Biesbosch. Bekijk hier een overzicht van Land Art in Nederland

Kunst of geen kunst

De stenen opstelling in het park was naar ik aanneem geen bewust gecreëerde vorm van Land Art. En waarschijnlijk zijn de stenen inmiddels omgetoverd tot een mooi pleintje.

Was het wel of geen kunst? Misschien was het voor mij wel kunst en voor die man die zijn teckel uitliet in het park helemaal niet. Het zag er kunstig uit, maar is iets kunst op basis van waarneming? Of bepaalt het denken wat kunst is?

Robert Smithson over taal, kunst en natuur

Robert Smithson vond kunst in parken statische objecten in een onnatuurlijk landschap. Lees hieronder een aantal citaten over taal, kunst en natuur uit ‘Cultural Confinement’ :

“Language should find itself in the physical world, and not end up locked in an idea in somebody’s head. Language should be an ever developing procedure and not an isolated occurrence.
( … )
Reducing representation to writing does not bring one closer to the physical world. Writing should generate ideas into matter, and not the other way around. Art’s development should be dialectical and not metaphysical.
( … )
I am for an art that takes into account the direct effect of the elements as they exist from day to day apart from representation.
( … )
Objects in a park suggest static repose rather than any ongoing dialectic. Parks are finished landscapes for finished art. A park carries the values of the final, the absolute, and the sacred. Dialectics have nothing to do with such things. I am talking about a dialectic of nature that interacts with the physical contradictions inherent in natural forces as they are – nature as both sunny and stormy. Parks are idealizations of nature, but nature in fact is not a condition of the ideal. Nature does not proceed in a straight line, it is rather a sprawling development. Nature is never finished.”

Robert Smithson (1938 – 1973) ‘Cultural Confinement’, Art in Theory 1900 – 2000

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.